ਮਨਿੰਦਰ ਸਿੱਧੂ

ਵਹੀ ਖਾਤਾ

ਮੈਨੂੰ ਲਗਦਾ ਜਿੰਦਗੀ ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਵਹੀ ਖਾਤਾ .....

 'ਤੇ ਲੋਕ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਕਰਦੇ ਨੇ ਇਸ ਵਹੀ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ....

 ਕਲ ਮੈਂ ਦੇਖਆ ਸੜਕ ਕਿਨਾਰੇ ਇੱਕ ਗਰੀਬ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ....

 ਮੰਗੇ ਹੋਏ ਸਿਕਿਆਂ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਕਰਦਾ ....

ਇੱਕ ਜੱਟ ਬੀਜੀ ਹੋਏ ਕਣਕ ਤੇ ਕਰਜ ...

 ਦੇ ਖਾਯਾਲਾਂ ਵਿਚ ਵਟ ਤੇ ਠਰਦਾ .....

 ਲਾਚਾਰ ਬਾਪ ਕੁੜੀ ਦੇ ਸੌਹਰਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮੰਗੇ ਦਾਜ ....

 ਇੱਕ ਸਾਹੂਕਾਰ ਕਿਸੇ ਜੱਟ ਦੇ ਕਰਜੇ ਤੇ ਲਾਏ ਵਿਆਜ ....

 ਇੱਕ ਆਸ਼ਿਕ਼ ਆਪਣੀ ਮਹਿਬੁਬਾ ਦੀ ਵਫ਼ਾ ਦਾ ....

 ਸਰਹਦ ਤੇ ਖੜਾ ਫੌਜੀ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਰਖਆ ਦਾ ...

 ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਹਿਸਾਬ ਦੇ ਗੇੜ ਚ ਉਲਜਿਆ ਦੇਖਾਂ ....

 ਚਲ "ਸਿਧੂ" ਆਪਾਂ ਵੀ ਕਰੀਏ ਕੋਈ ਹਿਸਾਬ ...

ਕਹੰਦੇ ਦੇਣਾ ਪੈਂਦਾ ਉਸ ਰੱਬ ਨੂੰ ਲੇਖਾ .......... 

ਮਨਿੰਦਰ ਸਿੱਧੂ, ਬਰਨਾਲਾ

ਹਰਮੇਲ ਪਰੀਤ

ਕਿੱਥੇ ਕਿੱਥੇ ਨਹੀਂ ਭਟਕੇ ਯਾਰ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਵਿੱਚ।

 ਉਮਰ ਗੁਜ਼ਰ ਗਈ ਹੈ ਪਿਆਰ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਵਿੱਚ।

ਖਿਜ਼ਾਵਾਂ ਲਾਇਆ ਡੇਰਾ ਗੁਲਸ਼ਨ-ਇ-ਦਿਲ ਅੰਦਰ,

ਉਮੀਦਾਂ ਦੇ ਭੌਰੇ ਨੇ ਪਰ ਬਹਾਰ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਵਿੱਚ।

-ਹਰਮੇਲ ਪਰੀਤ 9417333316

ਜਗਦੀਸ਼ ਕੌਰ

ਤੇਰਾ ਪਿਛਾ ਕਰਦਿਆਂ

ਲਗਦੈ
ਤੇਰਾ ਪਿਛਾ ਕਰਦਿਆਂ
ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਦੌੜ ਰਹੀ ਹਾਂ
ਹਫਦੀ ਰਹੀ ਹਾਂ
ਤੈੰਨੂੰ ਹੱਟਕ ਦਿਆਂ
ਤੈਨੂੰ ਮੋੜ ਦਿਆਂ !
ਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਲਗਦੈ
ਏਸ ਜਨਮ ਆ
ਅੱਕ ਗਈ ਹਾਂ
ਥੱਕ ਟੁੱਟ ਕੇ ਬੈਠ ਗਈ ਹਾਂ...!
ਪਤਾ ਹੈ
ਮੁਢ਼ ਕੇ ਦੇਖਣਾ
ਤੇਰੀ ਫਿਤਰਤ ਨਹੀਂ
ਤੇਰਾ ਦੂਰ ਹੁੰਦਾ ਚੇਹਰਾ
ਮੇਰੀਆਂ ਭਰੀਆਂ ਅਖਾਂ
ਮੇਰੀ ਬਦਕਿਸਮਤੀ
ਤੇਰਾ ਦੌੜਦਾ ਆਕਾਰ
ਇੱਕ ਬਿੰਦੁ ਤੇ
ਬੋਝਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ
ਚਿਤਰਪਟ ਤੇ ਅਹਲ ਹੋ
ਲਟਕ ਗਿਆ ਹੈ...!
ਜਗਦੀਸ਼ ਕੌਰ

ਚਰਨਜੀਤ ਰੰਧਾਵਾ

ਵੇਸਵਾ ਦਾ ਢਾਬਾ 

 
ਹੁਣ ਤੇ ਬੜੀ ਦੇਰ ਹੋ ਗਈ ਕੁਝ ਨੀ ਬਚਿਆ,
ਮਾਸ ਬਣਿਆ ਸੀ ਸਵਾਦ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਗਿਆ ਸਭ ਛਕਿਆ।
ਪਰ ਤੂੰ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਾ ਹੋ ਕੁਝ ਬਚਿਆ ਵੀ ਹੈ,
ਮੇਰੇ ਕੁਝ ਹੰਝੂ,ਕੁਝ ਪਛਤਾਵੇ,ਕੁਝ ਯਾਦਾਂ ਤੇ ਮੇਰਾ ਦਿਲ,
ਜਿਸਨੂੰ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਨੀ ਖਾਧਾ ਪੀਤਾ,
ਸ਼ਾਇਦ ਇੱਹ ਸਭ ਕਿਸੇ ਦੇ ਹਜਮ ਈ ਨਈ ਹੁੰਦਾ।
ਹੁਣ ਤੂੰ ਦੱਸ ਕੀ ਪੀਏਗਾ,ਕੀ ਖਾਏਗਾ।
ਇੱਥੇ ਜਿੰਨੇ ਲੋਕੀ ਆਉਂਦੇ ਨੇ ਸਭ ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ ਨੇ,
ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੁਝ ਆਸ ਪਾਸ ਖਾਂਦੇ ਨੇ।
ਕਦੇ ਨੀ ਰੱਜਣੇ ਆਦਮ ਦੇ ਕਾਮੀ ਪੁੱਤਰ,
ਦਿਨ ਵਿਚ ਕਈ-ਕਈ ਵਾਰ ਖਾਂਦੇ ਨੇ।
ਮਾਸ ਵੀ ਕਿਧਰੇ ਸਸਤਾ ਤੇ ਮਹਿੰਗਾ ਏ।
ਪਰ ਆਪਣਿਆਂ ਦਾ ਮਾਸ ਕੋਈ ਨੀ ਖਵਾ ਸਕਦਾ।
ਹੁਣ ਤੂੰ ਦੱਸ ਕੀ ਪੀਏਗਾ, ਕੀ ਖਾਏਗਾ।
ਜੇ ਯਾਦਾਂ ਲੈਣੀਆਂ ਨੇ ਤਾਂ ਹੰਝੂ ਤੈਨੂੰ ਪੀਣੇ ਹੀ ਪੈਣਗੇ,
ਗੰਢੇ ਦੇ ਛਿੱਲੜ ਵਰਗੀ ਕੁੜੱਤਣ ਏ ਇਹਨਾਂ 'ਚ
ਇਸ ਲਈ ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਪਾਣੀ ਆ ਸਕਦੈ
ਕੋਈ ਬਹੁਤਾ ਮੁੱਲ ਨੀ ਇਹਨਾਂ ਦਾ,
ਕੁਝ ਪਲ ਅਹਿਸਾਸ ਦੇ ਦੇਣੇ ਪੈਣਗੇ।
ਕੁਝ ਬੋਲ ਸੱਚ ਝੂਠ ਦੇ ਨਿਤਾਰੇ ਲਈ ਕਹਿਣੇ ਪੈਣਗੇ।
ਹੋ ਸਕਦੈ ਤੂੰ ਖ਼ੁਦ ਵੀ ਦੋਸ਼ੀ ਹੋਵੇ।
ਹੁਣ ਤੂੰ ਦੱਸ ਕੀ ਪੀਏਗਾ ਤੇ ਕੀ ਖਾਏਗਾ।
ਜੇ ਦਿਲ ਖਾਏਗਾ ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਤੇਰੇ ਨਈਂ ਪਚਣਾ,
ਪਛਤਾਵੇ ਦੀਆਂ ਉਲਟੀਆਂ ਉੱਛਲੇਗਾ ਜਦ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੋਲ ਜਾਏਗਾ।
ਬਚਿਆ ਮਾਸ ਦਾ ਭੋਰਾ ਝੋਰਾ ਖਾ ਸਕਦੈ,
ਪਰ ਇਹ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨਸੂੜੀ ਫਸ ਜਾਏਗਾ,
ਫੇਰ ਲੱਖ ਕਰੀਂ ਝੂਠੇ ਦਿਲਾਸਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕੁਰਲੀਆਂ,
ਇਹ ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਹੱਡੀ ਰਚ ਜਾਏਗਾ।
ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਸ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਮਾਸ ਲੱਗ ਜਾਵੇ ,
ਫਿਰ ਉਸਦਾ ਨਈਂ ਸਰਦਾ।
ਹੁਣ ਤੂੰ ਦੱਸ ਕੀ ਪੀਏਗਾ ਤੇ ਕੀ ਖਾਏਗਾ।

ਚਰਨਜੀਤ ਸਿੰਘ ਰੰਧਾਵਾ 9465749144 
email: randhawa.charanjeet@yahoo.com

ਅਮਰਦੀਪ ਸਿੰਘ ਗਿੱਲ

ਮਹਾਂਨਾਇਕ ਮੁਖਾਤਿਬ ਨੇ......

ਰਾਂਝੇ ਦਾ ਕੀ ਐ !
ਉਹ ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਜੀਅ ਕੀਤਾ
ਜੋਗੀ ਹੋ ਕੇ ਜਾ ਚੜੇਗਾ
ਇਸ਼ਕ ਪਰਬਤ ਦੇ ਸਿਖਰੀਂ !
ਤੇ ਜੋਗੀਆਂ ਦਾ ਵੀ ਕੀ ਐ !
ਉਹ ਤਾਂ ਕਦੋਂ ਵੀ
ਉੱਤਰ ਆਉਣਗੇ ਪਹਾੜੋਂ
ਕਿਸੇ ਚਰਖੇ ਦੀ ਘੂਕ ਸੁਣ !
ਪਰ ਸਾਡਾ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ ਯਾਰੋ ?
ਸਾਡੇ ਸੀਨੇ ਤਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਵੱਜੀ
ਭਾਬੀਆਂ ਦੇ ਤਾਅਨੇ ਦੀ ਬਰਛੀ
ਕਿ ਅਸੀਂ
ਕੱਛੇ ਵੰਝਲੀ ਤੇ ਮੋਢੇ ਭੂਰੀ ਲੈ ਨਿੱਕਲ ਤੁਰਦੇ
ਬਾਗੀ ਹੋ ਕੇ ਫਰਜ਼ਾਂ ਤੋਂ !
ਸਾਡੀ ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਹੀ ਘਰ 'ਚ
ਸਾਹੇ-ਲੱਤ ਬੰਨੀ ਰੱਖੀ
ਬਾਪੂ ਦੇ ਕਰਜ਼ਾਂ ਦੇ ਨਿਓਲ ਨੇ,
ਸਾਡਾ ਕਿੱਸਾ ਕੌਣ ਲਿਖੇਗਾ ?
ਜਿੰਨਾਂ ਦੇ ਹੁੰਗਾਰੇ -
ਨਾ ਕਦੇ ਹੂਕ ਬਣ ਸਕੇ ਨਾ ਹੌਂਕੇ ,
ਜਿੰਨਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਮੋਢੇ ਤੇ
ਘਰ ਦੀ ਸਰਦਲ ਟਿਕੀ ਰਹੀ
ਤੇ ਦੂਜੇ ਤੇ ਬਾਲ ਨਾਥ ਦਾ ਟਿੱਲਾ ,
ਅਸੀਂ ਕਿਸ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਆਵਾਂਗੇ ?
ਅਸੀਂ ਕਿ ਜਿੰਨਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ
ਹੀਰ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤਾਂ ਨਹੀਂ
ਸਗੋਂ ਮਹਿਜ਼ ਉਸਦੀ ਉਡੀਕ ਹੀ ਆਈ !
ਸਾਨੂੰ ਕਿ ਜਿੰਨਾਂ ਨੂੰ
ਹੀਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ
ਪੈਰ ਪੈਰ ਤੇ ਮਿਲਦੇ ਰਹੇ ਕੈਦੋਂ
ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਤਖਤ-ਹਜ਼ਾਰੇ ਰਹਿੰਦਿਆਂ ਹੀ ,
ਸਾਡੀ ਕਹਾਣੀ ਕੌਣ ਲਿਖੇਗਾ ?
ਜਿੰਨਾਂ ਦੇ ਬੁੱਲਾਂ ਤੇ ਤਮਾਮ ਉਮਰ
ਵੰਝਲੀ ਦੀ ਥਾਂ ਗਾਲ੍ਹਾਂ ਹੀ ਰਹੀਆਂ !
ਅਸੀਂ ਕਿ ਜੋ ਚਾਹ ਕੇ ਵੀ
ਹਿੱਕ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਤੇ
ਕੱਢ ਕੇ ਨਾ ਲੈ ਜਾ ਸਕੇ
ਆਪਣੀਆਂ ਰੀਝਾਂ ਦੀ ਸਾਹਿਬਾਂ ,
ਕਿਉਂਕਿ ਕਿੱਸੇ ਦੇ ਅੰਤ ਲਈ
ਜਰੂਰੀ ਸੀ ਜੰਡ ਹੇਠ ਮਰਨਾ ਸਾਡਾ ,
ਤੇ ਬੱਸ ਇੱਥੇ ਹੀ ਬਦਲ ਗਏ ਸੰਕਲਪ
ਨਾ ਤਾਂ ਇਹ ਮੌਤ ਹੀ ਪਸੰਦ ਸੀ ਸਾਨੂੰ
ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਵਕਤ ਸੀ ਸਾਡੇ ਕੋਲ
ਜੰਡ ਹੇਠ ਸੌਣ ਦਾ !
ਅਸੀਂ ਨੀਦਾਂ 'ਚ ਵੀ ਜਾਗਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ
ਆਮ ਆਦਮੀਆਂ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਡਰਾਉਂਦੇ
ਭੁੱਲ ਗਏ ਖੁਦਾ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਦੀ ਤਾਕਤ !
ਸਾਨੂੰ ਤਾਂ ਜਦ ਰਿਹਾ ਹੀ ਨਾ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ,
ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਬੱਕੀ ਤੇ
ਕਿਹੜੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਸ਼ਰਤਾਂ ਲਾਉਂਦੇ ਅਸੀਂ ?
ਸਾਡੇ ਗੀਤ ਕੌਣ ਗਾਵੇਗਾ ਦੋਸਤੋ ?
ਸਾਨੂੰ ਕਿ ਜਿੰਨਾਂ ਨੂੰ
ਚਾਹ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਸੀ
ਕਿਸੇ ਸੋਹਣੀ ਨੂੰ ਦਿਲ ਦਾ ਮਾਸ ਖਵਾਉਣ ਦੀ ,
ਪਰ ਸਾਡੀ ਕੁੱਲੀ ਤੱਕ ਕੋਈ ਨਾ ਪਹੁੰਚਿਆ
ਕੋਈ ਸੋਹਣੀ ਨਾ ਆਈ
ਕੱਚੇ ਤੇ ਤਰ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲਣ !
ਸੋਹਣੀਆਂ ਸ਼ਾਇਦ ਦਿਲ ਦਾ ਨਹੀਂ
ਪੱਟ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਣ ਲਈ ਹੀ ਆਉਂਦੀਆਂ ਨੇ !
ਜਦਕਿ ਸਾਨੂੰ ਖੁਦ ਹੀ ਝਨਾਂ
ਕੱਚੇ ਤੇ ਤਰਨਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਪਿਆ
ਸਗੋਂ ਕੱਚੇ 'ਚ ਭਰਨਾ ਵੀ ਪਿਆ ਹੈ ,
ਸਾਨੂੰ ਕੌਣ ਬਣਾਵੇਗਾ
ਆਪਣੀ ਗਾਥਾ ਦੇ ਨਾਇਕ ?
ਅਸੀਂ ਕਿ ਜਿੰਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਬੀ ਕਰ
ਪੁਨੂੰ ਵਾਂਗ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਦੀ ਹਾਲਤ 'ਚ
ਊਠ ਤੇ ਲੱਦ ਕੇ ਨਹੀਂ ਲਿਜਾਣਾ ਪਿਆ
ਰਾਤ ਦੇ ਹਨ੍ਹੇਰੇ 'ਚ
ਸੱਸੀ ਦੀ ਸੇਜ ਤੋਂ ਚੁੱਕ ਕੇ ,
ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਸਗੋਂ ਖੁਦ ਹੀ-
ਅੱਧੀ-ਰਾਤੇ ਬੇਖਬਰ ਸੁੱਤੀ ਸੱਸੀ ਨਾਲੋਂ
ਉੱਠ ਕੇ ਚੋਰੀ ਚੁੱਪ-ਚੁੱਪੀਤਿਆਂ
ਨੰਗੇ ਪੈਰੀਂ ਭੱਜ ਆਉਂਦੇ ਰਹੇ ,
ਬਾਕੀ ਬੱਚਦੀ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਮਾਨਣ ਲਈ
ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਸੇਜ ਨੂੰ !
ਸਾਡੀ ਕੀ ਵਰਗ ਵੰਡ ਕਰੋਗੇ ਸਾਥੀਓ ?
ਸਾਡੇ ਲਈ ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ
ਇੱਕੋ ਜਿਹੀਆਂ ਰਹੀਆਂ
ਰਜਨੀਸ਼ ਤੇ ਮਾਰਕਸ ਦੀਆਂ ਦਾਹੜੀਆਂ !
ਅਸੀਂ ਕਿ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੇ ਤਾਂ ਰਹੇ ਸੁਕਰਾਤ ਬਣਨਾ
ਪਰ ਕਦੇ ਪੀ ਨਾ ਸਕੇ
ਸ਼ਰਾਬ ਤੋਂ ਕੌੜਾ ਕੋਈ ਵੀ ਜ਼ਹਿਰ ,
ਸਾਨੂੰ ਰੋਟੀ ਖਾਂਦਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਆਈ
ਮਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ 'ਚ ਫੜੇ ਗਲਾਸ ਨੂੰ
ਨਜ਼ਰ-ਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ !
ਤੇ ਬੱਸ ਸਤੁੰਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ ਇੰਨੇ ਨਾਲ ਹੀ
ਕਿ ਅਸੀਂ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ "ਸੁਕਰਾਤ"
ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਦਾ ਨਾਂਅ !
ਪਰ ਸਿਰਫ ਇੰਨੇ ਨਾਲ ਹੀ
ਸਾਡਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕੌਣ ਕਰੇਗਾ ਸਾਡੇ ਬਾਅਦ ?
ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਾਂ
ਕਿ ਕਰ ਜਾਈਏ ਬਹੁਤ ਕੁੱਝ ਅਮਰ ਹੋਣ ਲਈ !
ਪਰ ਇੰਨਾਂ ਹੀ ਕੋਸ਼ਿਸਾਂ ਵਿੱਚਕਾਰ
ਭਚੀੜੇ ਗਏ ਸਦਾ
ਸਾਡੇ ਜਿਉਣ ਦੇ ਚਾਅ ਵੀ
ਤੇ ਮਰਨ ਦੀਆਂ ਰੀਝਾਂ ਵੀ !
ਅਸੀਂ ਥੋੜਾ ਥੋੜਾ ਜਿਉਂਦੇ
ਥੋੜਾ ਥੋੜਾ ਮਰਦੇ
ਜਿਉਂਦੇ ਰਹੇ ਚੱਟਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ !
ਅਸੀਂ ਜਿੰਨਾਂ ਬਹੁਤ ਵੇਰ ਚਾਹਿਆ
ਕਿ ਬੀਜਾ ਬਣ ਕਰ ਦੇਈਏ
ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਕੌਲਾਂ ਵਾਂਗ ਦਰ-ਬ-ਦਰ ,
ਪਰ ਅਫਸੋਸ-
ਸਾਡੀ ਗੈਰ-ਹਾਜ਼ਰੀ 'ਚ ਸਾਡੇ ਘਰ
ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ਕਦੇ ,
ਕੰਮਬਖਤ ਕਿਸੇ ਮਹਾਰਾਜੇ ਨਾਲ
ਯਾਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਸਾਡੀ ,
ਸਾਡੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ 'ਚ ਸਾਡੀ ਉਡੀਕ ਹੀ
ਬਣੀ ਰਹੀ ਸਾਡੀ ਪਤਨੀ ਦੇ
ਆਜ਼ਾਰਬੰਦ ਦੀ ਗੋਲ-ਗੰਢ !
ਸਾਨੂੰ ਤਾਂ ਹਰ ਵੇਰ ਜੇ ਲੱਭੀ
ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਬਿਸਤਰ ਚੋਂ
ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਹੀ ਪਿੱਤਲ ਦੀ ਮੁੰਦਰੀ ਲੱਭੀ ,
ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਹਰ ਵੇਰ ਜੇ ਵੇਖੇ
ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਜਿਸਮ ਤੇ
ਆਪਣੇ ਹੀ ਘਰੂਟਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖੇ !
ਸਾਡੇ ਕਿੱਸੇ ਕੌਣ ਸਿਰਜੇਗਾ ਯਾਰੋ ?
ਅਸੀਂ ਜੋ ਨਾ ਪੂਰਨ ਬਣ ਸਕੇ ਨਾ ਰਸਾਲੂ ,
ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਲੂਣਾ ਮਾਂ ਦੀ
ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਮੰਨ ਲਈ ,
ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁੱਝ ਕਹੇ ਬਿਨਾਂ
ਸਮਝੌਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾਹ ਬਣਾ ਲਿਆ !
ਉਸਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾਅ
ਸਾਥੋਂ ਪੁੱਤਰ-ਧਰਮ ਨਾ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ !
ਸ਼ਾਇਦ ਡਰਦੇ ਰਹੇ ਅਸੀਂ
ਆਪਣੇ ਜ਼ਿਸਮ ਦੇ ਟੋਟੇ ਹੋਣ ਤੋਂ
ਤੇ ਫਿਰ ਸਾਧ ਹੋਣ ਤੋਂ !
ਨਾਲ ਦੀ ਨਾਲ ਜੱਗ-ਹੱਸਾਈ ਵੀ ਨਾ
ਕਰਵਾ ਸਕੇ ਅਸੀਂ ਪਾਕਿ-ਪਵਿੱਤਰ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੀ !
ਕੌਣ ਲਿਖੇਗਾ ਸਾਡਾ ਮਹਾਂ-ਕਾਵਿ ?
ਅਸੀਂ ਕਿ ਜੋ ਲੈ ਸਕਦੇ ਸਾਂ ਸੀਤਾ ਵਾਂਗ
ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਅਗਨੀ-ਪ੍ਰੀਖਿਆ ,
ਦੇ ਸਕਦੇ ਸਾਂ ਉਸਨੂੰ ਬਨਵਾਸ !
ਪਰ ਸਾਥੋਂ ਖੁਦ ਕਦੇ ਵੀ
ਰਾਮ ਨਾ ਬਣਿਆ ਗਿਆ !
ਸਾਡੀ ਇੱਕ ਅੱਖ 'ਚੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਹੀ
ਰਾਮ ਵੇਖਦਾ ਰਿਹਾ
ਤੇ ਦੂਜੀ ਚੋਂ ਰਾਵਣ ਝਾਕਦਾ ਰਿਹਾ !
ਸਾਡੇ ਕੰਨਾਂ 'ਚ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾਂ
ਆਪਣੀ ਹੀ ਕੁਰਲਾਹਟ ਗੂੰਜਦੀ ਰਹੀ
ਕਦੇ ਨਹੀ ਗੂੰਜੀ ਕਿਸੇ ਧੋਬੀ ਦੀ ਬੋਲੀ !
ਅਸੀਂ ਕਿ ਜੋ ਨਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਸਾਂ
ਨਾ ਹੀ ਸ਼ਹਿਨਸ਼ਾਹ ,
ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਫਰਿਸ਼ਤੇ ,
ਫੇਰ ਸਾਨੂੰ ਬੋਲੀ ਮਾਰਦਾ ਵੀ ਕੌਣ ?
ਅਸੀਂ ਕਿ ਜੋ ਨਾ ਯੋਧੇ ਬਣ ਸਕੇ ਨਾ ਫਕੀਰ ,
ਨਾ ਆਸ਼ਕ , ਨਾ ਸਾਦਿਕ
ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਨਾਇਕ-ਖਲਨਾਇਕ !
ਫੇਰ ਸਾਡੀ ਗੱਲ ਕਦੋਂ ਤੁਰੇਗੀ ਯਾਰੋ ?
ਅਸੀਂ ਜੋ ਲੜਦੇ ਰਹੇ
ਰਸੋਈਆਂ ਦੀ ਮਹਾਂਭਾਰਤ !
ਦਰੋਪਦੀ ਕਦੇ ਸਾਡੀ ਮਾਂ ਬਣੀ
ਕਦੇ ਭੈਣ , ਕਦੇ ਭਾਬੀ , ਕਦੇ ਬੇਟੀ
ਤੇ ਕਦੇ ਪਤਨੀ !
ਅਸੀਂ ਸੁਜਾਖੇ ਧਰਿੱਤਰਾਸ਼ਟਰ
ਆਪਣੇ ਇੱਕ ਹੱਥ ਕੌਰਵ
ਇੱਕ ਹੱਥ ਪਾਂਡਵ ਲਈਂ
ਖੁਦ ਹੀ ਹਾਰਦੇ ਰਹੇਦਰੋਪਦੀ ਨੂੰ ਜੂਏ ਵਿੱਚ !
ਖੁਦ ਹੀ ਕਰਦੇ ਰਹੇ
ਉਸਦਾ ਵਸਤਰ-ਹਰਨ !
ਖੁਦ ਹੀ ਆਪਣੇ ਹਿੱਤਾਂ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਲਈ-
ਕਦੇ ਭੀਸ਼ਮ ਬਣੇ , ਕਦੇ ਵਿਦੁਰ , ਕਦੇ ਦਰੋਣਾਚਾਰੀਆ ,
ਕਦੇ ਯੁਧਿਸ਼ਟਰ , ਕਦੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ,
ਕਦੇ ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਕਦੇ ਦੁਸ਼ਾਸ਼ਨ !
ਸ਼ਰੀਕਾਂ ਦੀ ਮੁੱਛ ਹੀ ਸਦਾ-
ਬਣੀ ਰਹੀ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮੱਛੀ ਦੀ ਅੱਖ !
ਬਹੁਤ ਵੇਰ ਏਕਲਵਿਆ ਵੀ-
ਸਾਡਾ ਮਾਂ ਜਾਇਆ ਵੀਰ ਸੀ ਤੇ ਕਰਨ ਵੀ !
ਸਾਡੀ ਕਥਾ ਕਿਵੇਂ ਬਣ ਸਕਦੀ ਹੈ ਮਹਾਂਗ੍ਰੰਥ ?
ਸਾਡਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕੌਣ ਛੇੜੇਗਾ ?
ਅਸੀਂ ਕਿਸ ਵਾਰ ਦੇ ਬਣਾਂਗੇ ਮਹਾਂਨਾਇਕ ?
ਕਿਸ ਕਾਲ-ਖੰਡ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਆਵਾਂਗੇ ਅਸੀਂ ?
ਕੌਣ ਲਿਖੇਗਾ ਸਾਡਾ ਇਤਿਹਾਸ ?
ਯਾਰੋ ਅਸੀਂ ਸੁਭਾਵਿਕ ਹੀ
ਮੁਖਾਤਿਬ ਹਾਂ ਹੁਣ ਤਾਂ ਐਵੇਂ ਬੱਸ....!

ਅਮਰਦੀਪ ਸਿੰਘ ਗਿੱਲ

ਅਮਰਜੀਤ ਢਿੱਲੋਂ

ਹੁਸਨ

ਹੁਸਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਹਣਾ ਲਗਦੈ ਪਰਦੇ ਵਿਚ। ਖਿੜਿਆ ਹੋਵੇ ਜਿਵੇਂ ਮੋਤੀਆ ਘਰ ਦੇ ਵਿਚ।

ਕੀ ਹੋਇਆ ਜਾ ਸਕਦੇ ਨਹੀਂ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਛੱਤ 'ਤੇ ਘੁੰਮਾਂਗੇ ਮੀਂਹ ਵਰ•ਦੇ ਵਿਚ।

ਆਏਂ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ ,ਕਿਤੇ ਇਉਂ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ ਬਹੁਤੇ ਲੋਕ ਜਿਉਂਦੇ ਨੇ ਇੰਜ ਡਰ ਦੇ ਵਿਚ।

ਸ਼ੋਖ਼ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਇਕ ਤਸਵੀਰ ਬਣਾ ਲਈ ਮੈਂ ਤੂੰ ਵੀ ਕੁਝ ਸੁਪਨਿਆਂ ਦੇ ਰੰਗ ਭਰ ਦੇ ਵਿਚ।

ਖ਼ੁਦ ਉਤੇ ਹੀ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨਾ ਸਿਖ ਐ ਦੋਸਤ ਕੀ ਰਖਿਆ ਤੋਤੇ ਰੱਟ ਦੀ ਹਰ ਹਰ ਦੇ ਵਿਚ।

ਆਪਣੀ ਮਿੱਟੀ 'ਤੇ ਚੱਲ ਨਹੀਂ ਤਿਲਕੇਂਗਾ ਰਿਹਾ ਧਿਆਨ ਤੇਰਾ ਜੇ ਸੰਗਮਰਮਰ ਦੇ ਵਿਚ।

ਸੈਂਸਰ ਹੋਏ ਖ਼ਤ ਵਾਂਗੁ ਦੋਸਤ ਮਿਲਦੇ ਨੇ ਸਿਮਟੇ ਰਹਿੰਦੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਖੋਲ ਦੇ ਪਰਦੇ ਵਿਚ।

ਢਿੱਲੋਂ ਡਿਗਾਂਗੇ ਪੱਕੀ ਦੀਵਾਰ ਤਰਾਂ ਆਪਾਂ ਕੱਚੀ ਕੰਧ ਦੇ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਖਰਦੇ ਖਰਦੇ ਵਿਚ।

ਅਮਰਜੀਤ ਢਿੱਲੋਂ

ਗੁਰਲਾਭ ਸਿੰਘ

ਆ ਦਿਲਬਰ


ਆ ਦਿਲਬਰ ਹੁਣ ਆਪਾਂ ਹਮਸਫ਼ਰ ਹੋ ਜਾਈਏ,

ਇਸ ਨਾਪਾਕ ਦੁਨਿਆ ਤੋਂ ਬੇਖ਼ਬਰ ਹੋ ਜਾਈਏ।



ਹਿਜਰਾਂ 'ਚ ਧੁੱਖਦੀ ਇਹ ਜ਼ਰਦ ਖਿਜ਼ਾ ਵਿਚ,

ਵਸਲਾਂ ਦਾ ਹਰਾ ਭਰਾ ਇੱਕ ਸ਼ਜਰ ਹੋ ਜਾਈਏ।



ਜਾਂ ਤਾਂ ਮਿਲੇ ਸ਼ਾਦਾਬ ਕਿਨਾਰਾ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ,

ਨਹੀ ਸੋਚਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਭੰਵਰ ਹੋ ਜਾਈਏ।



ਹੀ ਜਾਈਏ ਮੰਜ਼ਿਲ ਆਪਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀ, ਜਾਂ,

ਕਦੇ ਨਾ ਮੁਕਦੀ ਪੰਧ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਹੋ ਜਾਈਏ ।



ਵਸਲ ਦੀ ਪਿਆਸ ਨਾ ਤੋੜੇ ਹੌਂਸਲਾ ਜੋ,

ਕਰਬਲਾ ਦੇ “ਹੁਸੈਨ” ਜਿਹਾ ਸਬਰ ਹੋ ਜਾਈਏ।

ਗੁਰਲਾਭ ਸਿੰਘ 09501101693  



ਖਿਜ਼ਾ- ਪਤਝੜ, ਸ਼ਜਰ- ਰੁੱਖ, ਹਿਜਰਾਂ- ਜੁਦਾਈ
ਸ਼ਾਦਾਬ- ਤਾਜ਼ਾ ਪੰਧ- ਰਸਤਾ,ਵਸਲ- ਮਿਲਾਪ